Εγώ είμαι... Με ξέχασες ε;;

Εγώ είμαι...είμαι αυτή που δένομαι με τους ανθρώπους,τους πολύ δικούς μου, τους λιγότερο δικούς μου, αυτούς που δεν με άγγιξαν ποτέ, αυτούς που έζησα για μια στιγμή μαζί τους... Τους ξένους,τους αγνώστους... Έτσι δέθηκα και μαζί σου... Με ξέχασες ε; Δεν πειράζει, άλλωστε εγώ δένομαι ακόμη και με μικρά χαρτάκια σχεδόν κιτρινισμένα από το χρόνο που έχουν πάνω τους λέξεις γραμμένες από χέρια που δεν θυμάμαι καν το σχήμα τους...

Δένομαι με αρώματα που με αγκάλιασαν, ακόμη και μ´αυτά που πέρασαν από δίπλα μου και με έκαναν κάτι να θυμηθώ.. Να όπως εκείνος ο κύριος στο φαρμακείο τις προάλλες φορούσε το άρωμα σου... Ήθελα να του κάνω μια αγκαλιά κι ύστερα να τρέξω μακριά... Ήθελα να σε κρατήσω επάνω μου και να κοιμηθώ με το άρωμα σου να διαπερνάει τις αισθήσεις μου και να κυριαρχήσει σ´εκείνη τη νύχτα μου! Δένομαι εγώ σαν κόμπος που δέθηκε σφιχτά και δύσκολα μπορείς να τον λύσεις... Μαχαίρι θέλω για να λυθώ... Σαν εκείνο που κράταγες ένα ξημέρωμα...

"Είσαι τρελή και σε μισώ".... Μ´έκοψες εκείνο το ξημέρωμα γιατί δεν μπόρεσες ποτέ να με λύσεις... Μ´έκοψες μα εγώ είμαι ακόμη δεμένη ... Δεμένη από τις σκέψεις και την τρέλα μου... Δεμένη από αλήθειες και ψέματα... Δεμένη ακόμη κι από τον πόνο που μου προκάλεσε η μαχαιριά σου.. Δεμένη από εκείνη την πληγή.... Δεμένη από τα σ´αγαπώ σου που γίναν "σε μισώ" μέσα σε μια στιγμή... Μα πιο πολύ και περισσότερο δεμένη είμαι με εκείνο το αντίο που ποτέ δεν μου είπες... Έτσι δεμένη στροβιλίζομαι και προσπαθώ μόνη μου να λύσω τους κόμπους μου... Εκείνους που δεν μπόρεσες ποτέ να λύσεις...

Κι εσύ δεμένος είσαι μα δεν το ξέρεις...

Υ.Γ.:Να δεθούμε μεταξύ μας σαν κόμπος δυνατός...να μην μπορεί κανείς να μας λύσει κι έτσι δεμένοι θα τα καταφέρουμε...! Όλα να γίνουν αύριο κι όχι σαν χθες...Το χθες το ζήσαμε και ξέρουμε ... Όλοι μαζί δεμένοι για ένα αύριο αλλιώτικο! Μη φοβάσαι..Σ´αγαπώ!!!

Της Χρυσάνθη Βαμβακίδη

Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη .......έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της... θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα...! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύεται!

Πρόσφατα άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Δημοφιλή άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42