Κάτι χειμώνες, δίχως καλοκαίρια...
Γεννήθηκα για το παράλογο, γιατί για μένα η φυσιολογική ροή των πραγμάτων μάλλον παραλογίζεται φίλε μου... κι ερωτεύομαι και δυστυχώ με τρόπο τραγελαφικό και γελάω και στεναχωριέμαι που δεν έχω παρέα σ´αυτό το γέλιο και λέω δεν γαμείς ψηλά καπέλα;;; Θα περάσει κι αυτό... και γελάω, γελάω.... Γελάω μέχρι δακρύων με την μοίρα μου που την ορίζω εγώ γιατί ακόμη κι αν ήθελε να είναι άλλη εγώ πάλι θα την γύριζα σ'αυτό το χάλι. Γιατί μπορώ να αυτοκαταστρέφομαι, να με σκοτώνω και να με ξαναγεννώ... Γιατί μπορώ κι ας μην θέλω να μπορώ ! Μπορώ.

Κι ήθελα να προλάβουμε το καλοκαίρι, να κάνουμε μπάνιο παρέα κι έτσι γυμνοί και βρεγμένοι να ξαπλώσουμε, να μου πιάσεις το χέρι, να μπερδέψεις τα δάχτυλα σου με τα δικά μου και να μας πάρει ο ύπνος... Να ξυπνούσα στη μέση της νύχτας μόνο για να σε κοιτάξω. Να αφήσω ένα φιλί στις άκρες των ματιών σου κ να αγγίξω κάθε σημείο του κορμιού σου για να κρατήσω το σχήμα σου στα ακροδάχτυλα μου μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος.
Κι όταν ξυπνήσουμε να έχουμε δει το ίδιο όνειρο...!
Μα είναι ο Απρίλης που δεν μας άφησε,το πρώτο ψέμα του! Μήνας είναι, θα περάσει!

Αύριο θα κοιμηθώ στον καναπέ.
Κι έτσι όπως πάμε ολοταχώς για το καλοκαίρι, θέλω να βάλω όπισθεν τώρα πια και να γυρίσω στον χειμώνα ή σε κείνη την άνοιξη και να τα αλλάξω όλα!
Δεν μου πάνε εμένα τα καλοκαίρια ρε,εγώ γεννήθηκα καλοκαίρι για να ζω με τους χειμώνες... Εγώ θέλω τον ήλιο κρυμμένο πίσω από τα σύννεφα ή παρέα με τη βροχή...
Θα μείνω εδώ και θα στο χαρίσω αυτό το καλοκαίρι, εγώ θα περιμένω τον χειμώνα μου...

Είναι κι η φίλη που τις προάλλες μου είπε "Α εσύ είσαι καψούρα" κι ήταν σαν να μου είπε ότι έχω καρκίνο! Μούδιασε ο εγκέφαλος μου, παρέλυσε το κορμί μου... Τι λέει ρε;; Σκέφτηκα... Κι άρχισα πάλι να ακούω πεσιμιστικά τραγούδια... Μάλαμα, Μποφίλιου, Ιωαννίδη, Καρρά... Κι εκείνο το "μην γυρίσεις τίποτα μην ζητήσεις,για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" κάθε φορά που το ακούω είναι σαν να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου όλα τα στραπάτσα μου και σε θυμάμαι πάλι... Κι ύστερα καταλήγω να ακούω Πάριο και ξεχνάω για λίγο τα δικά μου και σκέφτομαι πόσο πόνο έχει νιώσει κι αυτός ο έρμος ο Γιάννης, όταν λέει με λυγμό αυτό το "σε γυρεύω θάλασσα μου, μέχρι χθές ήσουν δικιά μου" λες κι ανοίγει η θάλασσα στα δυο κι αρχίζει να υποχωρεί και εξαφανίζεται...

Κι ύστερα αρχίζω να γράφω... Ταΐζω το καταθλιπτικό μου υπόβαθρο με λέξεις και σκέψεις πεταμένες στο χαρτί, προσπαθώ να το κατευνάσω. Κάνω και την αυτοκριτική μου και αποχωρώ.
Σκληρή αυτοκριτική που σταματάει όταν σκέφτομαι τα δίκια μου... Δεν μπορεί να φταίω μόνο εγώ; Φτιάχνω κι έναν ελληνικό καφέ και τον απολαμβάνω στη βεράντα . Πατάω mute στους ήχους της γειτονιάς γιατί θέλω σιωπή... Θέλω την σιωπή που μου αξίζει!
Ανοίγω το ράδιο και ούτε με νοιάζει τι τραγούδια παίζει, εγώ έχω σιωπή!

Αύριο πάλι θα ξυπνήσω να πάω για δουλειά και καθόλου δεν με νοιάζει, εγώ θα έχω σιωπή!
Θα μαλώσω στη δουλειά, στο δρόμο, με την μάνα μου, με τους φίλους μου αλλά δεν με νοιάζει, εγώ θα έχω σιωπή!
Θα χτυπάνε τα τηλέφωνα και τα κουδούνια αλλά εγώ θα έχω σιωπή!
Τη σιωπή σου στο τελευταίο μου βλέμμα! Τη σιωπή μου στο τελευταίο σου "κι εγώ πολύ"!
Η πόρτα κλείνει και ύστερα σιωπή!
Η σιωπή μας!

Κι ύστερα θα πω πως φταίει ο Απρίλης, πως τα ψέματα αρχίζουν και τελειώνουν κάθε Απρίλη... Πως ήμασταν κύκλος ανοιχτός που έπρεπε να κλείσει.
Κύκλος δίχως κέντρο... προβληματικός!
Φεύγω, μα είμαι ακόμα εδώ... Δεν προσπαθώ να λύσω τίποτα, για να λύσεις πρέπει πρώτα να έχεις δέσει κάτι.
Βασιλική, ετών 30 και κάτι... κάτι χειμώνες δίχως καλοκαίρια. Οι φίλοι με φωνάζουν Κούλα.

 Της Χρυσάνθη Βαμβακίδη

Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη .......έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της... θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα...! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύετα

Πρόσφατα άρθρα

  • Family pampering

    Οικογενειακές στιγμές φροντίδας! Ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί!

    Φροντίζοντας το συναίσθημα Βλέπουμε μια οικογενειακή τρυφερή ταινία Γράφουμε ο ένας στον άλλον αγαπησιάρικα σημειωματάκια Εκφράζουμε λεκτικά και συζητώντας όλα όσα νιώθουμε! Μοιράζομαι, λέγοντας τι νιώθω, χαρά, λύπη, ενθουσιασμό, απογοήτευση,

    Read More
  • Τι να προσέχουμε στις αποκριάτικες στολές των παιδιών μας!

    Απόκριες στολές παιδιά

    Πάνω που είχα αρχίσει να ανησυχώ... και έλεγα... μπας και με έχει πιάσει το υπερσυντηρητικό μου... μήπως επειδή είμαι μάνα σχεδόν 9χρονης κόρης έχω αρχίσει να τα βλέπω κάπως... και

    Read More
  • Azima's kids blog

    Λέξη κλειδί τρακ!

    Τι μπορεί να θεωρηθεί "δύσκολη" ώρα!? Η οποιαδήποτε πρώτη φορά για παράδειγμα! Από την πρώτη φορά στο πρώτο πάρτυ & την πρώτη μέρα στο σχολειάκι... μέχρι το πρώτο φιλί, τον

    Read More
  • Alternative Kids Party by Azima Place

    Εναλλακτικά Θεματικά Πάρτυ Δράσης για όλες τις ηλικίες!

    Τα καλύτερα θεματικά πάρτυ της πόλης... είναι εδώ! ● Party Τι Μυαλά Κουβαλάς Τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό του παιδιού μας και το κάνει να νιώθει, Χαρά! Ήηηηη τι συμβαίνει μέσα

    Read More
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Δημοφιλή άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42