Κάτι χειμώνες, δίχως καλοκαίρια...
Γεννήθηκα για το παράλογο, γιατί για μένα η φυσιολογική ροή των πραγμάτων μάλλον παραλογίζεται φίλε μου... κι ερωτεύομαι και δυστυχώ με τρόπο τραγελαφικό και γελάω και στεναχωριέμαι που δεν έχω παρέα σ´αυτό το γέλιο και λέω δεν γαμείς ψηλά καπέλα;;; Θα περάσει κι αυτό... και γελάω, γελάω.... Γελάω μέχρι δακρύων με την μοίρα μου που την ορίζω εγώ γιατί ακόμη κι αν ήθελε να είναι άλλη εγώ πάλι θα την γύριζα σ'αυτό το χάλι. Γιατί μπορώ να αυτοκαταστρέφομαι, να με σκοτώνω και να με ξαναγεννώ... Γιατί μπορώ κι ας μην θέλω να μπορώ ! Μπορώ.

Κι ήθελα να προλάβουμε το καλοκαίρι, να κάνουμε μπάνιο παρέα κι έτσι γυμνοί και βρεγμένοι να ξαπλώσουμε, να μου πιάσεις το χέρι, να μπερδέψεις τα δάχτυλα σου με τα δικά μου και να μας πάρει ο ύπνος... Να ξυπνούσα στη μέση της νύχτας μόνο για να σε κοιτάξω. Να αφήσω ένα φιλί στις άκρες των ματιών σου κ να αγγίξω κάθε σημείο του κορμιού σου για να κρατήσω το σχήμα σου στα ακροδάχτυλα μου μέχρι να με ξαναπάρει ο ύπνος.
Κι όταν ξυπνήσουμε να έχουμε δει το ίδιο όνειρο...!
Μα είναι ο Απρίλης που δεν μας άφησε,το πρώτο ψέμα του! Μήνας είναι, θα περάσει!

Αύριο θα κοιμηθώ στον καναπέ.
Κι έτσι όπως πάμε ολοταχώς για το καλοκαίρι, θέλω να βάλω όπισθεν τώρα πια και να γυρίσω στον χειμώνα ή σε κείνη την άνοιξη και να τα αλλάξω όλα!
Δεν μου πάνε εμένα τα καλοκαίρια ρε,εγώ γεννήθηκα καλοκαίρι για να ζω με τους χειμώνες... Εγώ θέλω τον ήλιο κρυμμένο πίσω από τα σύννεφα ή παρέα με τη βροχή...
Θα μείνω εδώ και θα στο χαρίσω αυτό το καλοκαίρι, εγώ θα περιμένω τον χειμώνα μου...

Είναι κι η φίλη που τις προάλλες μου είπε "Α εσύ είσαι καψούρα" κι ήταν σαν να μου είπε ότι έχω καρκίνο! Μούδιασε ο εγκέφαλος μου, παρέλυσε το κορμί μου... Τι λέει ρε;; Σκέφτηκα... Κι άρχισα πάλι να ακούω πεσιμιστικά τραγούδια... Μάλαμα, Μποφίλιου, Ιωαννίδη, Καρρά... Κι εκείνο το "μην γυρίσεις τίποτα μην ζητήσεις,για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις" κάθε φορά που το ακούω είναι σαν να περνάνε μπροστά από τα μάτια μου όλα τα στραπάτσα μου και σε θυμάμαι πάλι... Κι ύστερα καταλήγω να ακούω Πάριο και ξεχνάω για λίγο τα δικά μου και σκέφτομαι πόσο πόνο έχει νιώσει κι αυτός ο έρμος ο Γιάννης, όταν λέει με λυγμό αυτό το "σε γυρεύω θάλασσα μου, μέχρι χθές ήσουν δικιά μου" λες κι ανοίγει η θάλασσα στα δυο κι αρχίζει να υποχωρεί και εξαφανίζεται...

Κι ύστερα αρχίζω να γράφω... Ταΐζω το καταθλιπτικό μου υπόβαθρο με λέξεις και σκέψεις πεταμένες στο χαρτί, προσπαθώ να το κατευνάσω. Κάνω και την αυτοκριτική μου και αποχωρώ.
Σκληρή αυτοκριτική που σταματάει όταν σκέφτομαι τα δίκια μου... Δεν μπορεί να φταίω μόνο εγώ; Φτιάχνω κι έναν ελληνικό καφέ και τον απολαμβάνω στη βεράντα . Πατάω mute στους ήχους της γειτονιάς γιατί θέλω σιωπή... Θέλω την σιωπή που μου αξίζει!
Ανοίγω το ράδιο και ούτε με νοιάζει τι τραγούδια παίζει, εγώ έχω σιωπή!

Αύριο πάλι θα ξυπνήσω να πάω για δουλειά και καθόλου δεν με νοιάζει, εγώ θα έχω σιωπή!
Θα μαλώσω στη δουλειά, στο δρόμο, με την μάνα μου, με τους φίλους μου αλλά δεν με νοιάζει, εγώ θα έχω σιωπή!
Θα χτυπάνε τα τηλέφωνα και τα κουδούνια αλλά εγώ θα έχω σιωπή!
Τη σιωπή σου στο τελευταίο μου βλέμμα! Τη σιωπή μου στο τελευταίο σου "κι εγώ πολύ"!
Η πόρτα κλείνει και ύστερα σιωπή!
Η σιωπή μας!

Κι ύστερα θα πω πως φταίει ο Απρίλης, πως τα ψέματα αρχίζουν και τελειώνουν κάθε Απρίλη... Πως ήμασταν κύκλος ανοιχτός που έπρεπε να κλείσει.
Κύκλος δίχως κέντρο... προβληματικός!
Φεύγω, μα είμαι ακόμα εδώ... Δεν προσπαθώ να λύσω τίποτα, για να λύσεις πρέπει πρώτα να έχεις δέσει κάτι.
Βασιλική, ετών 30 και κάτι... κάτι χειμώνες δίχως καλοκαίρια. Οι φίλοι με φωνάζουν Κούλα.

 Της Χρυσάνθη Βαμβακίδη

Η Χρυσάνθη Βαμβακίδη .......έζησε τα πιο όμορφα χρόνια της ζωής της στο Ηράκλειο της Κρήτης προσπαθώντας να μάθει τα φυτά,Τεχνολόγος γεω-πόνος μα εσύ κράτα μόνο το πόνος, θα σπουδάζει όσο θα υπάρχουν οι αιώνιοι! Τινάζοντας το σκουλαρίκι της έζησε για λίγο στην Αθήνα, πέρασε σαν ελεύθερη χορογραφία από θέατρα,τυροπιτάδικα κι άλλα πολλά για να επιστρέψει στην εξωτική Λάρισα! Σου χαμογελά από ένα ανήλιο υπόγειο μιας λάντζας κάποιου τσιπουράδικου, αλλά σου χαμογελά!!! Δηλώνει κυρά κι αρχόντισσα όπου υπάρχει τρέλα!
Αισιοδοξεί για τα καλύτερα, γελάει δυνατά,αγαπάει το κόκκινο χρώμα, την βροχή και τους ανθρώπους, λατρεύει τον μπαμπά, δεν ζει χωρίς τη μαμά, δακρύζει στη σκέψη του αδερφού της... θέλει να πεθάνει από έρωτα και θέλει να γίνει μάνα...! Σας αγαπάει μα δεν παντρεύετα

Πρόσφατα άρθρα

  • Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Συναισθημάτων για παιδιά

    Καλλιτεχνικό Εργαστήρι Συναισθημάτων για παιδιά

    Αγαπημένοι φίλοι & γονείς του Azima Place ξεκίνησε το Acting για παιδιά! Kids Acting τμήμα για τους μικρούς μας καλλιτέχνες στο Azima Place! Καλλιτεχνικό Θεατρικό Εργαστήρι Συναισθημάτων για παιδιά!Το τμήμα

    Read More
  • Το Mat Pilates του Azima Place 2017-2018

    Το Mat Pilates του Azima Place 2017-2018

    Στο Azima Place ξεκινάμε τα πρωινά μας με κέφι και χαρά και πολύ ενέργεια! Αφυπνίζουμε σώμα και πνεύμα! Παίρνουμε νέα ανάσα ζωής! Σύντομα έρχεται και το απογευματινό μας group mat

    Read More
  • Το Θεατρικό Παιχνίδι του Azima Place 2017- 2018

    Το Θεατρικό Παιχνίδι του Azima Place 2017- 2018

    Το πιο δυναμικό και αγαπησιάρικο θεατρικό παιχνίδι της πόλης είναι εδώ! Στο Azima Place επιστρέφει και συνεχίζεται! Για πολλούς και διάφορους λόγους, γιατί οι περισσότεροι εδώ στο Azima Place είμαστε

    Read More
  • Το πετρόλ μου πανωφόρι.

    Το πετρόλ μου πανωφόρι.

    Βγήκα στη βεράντα με το κρασάκι μου να ξεχαστώ... να θυμηθώ... Και τι να δω;; Ξέμεινα από τσιγάρα, με το ζόρι βγαίνει ένα. Δεν βαριέσαι... Έκλεισα και την Αγγέλω... πόνεσε

    Read More
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Δημοφιλή άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41