Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο... όλες γεννηθήκαμε μαμάδες... και μάθαμε να "παίζουμε" τον ρόλο αυτό από πολύ μικρές με τις κούκλες μας, τα μικρότερα αδελφάκια μας, τους φίλους μας, τα αγόρια/συντρόφους μας μετέπειτα... 

Στον απόηχο πλέον του εορτασμού της γιορτής της Μητέρας...
...μετά από όλα αυτά τα υπέροχα και άπειρα δημοσιεύματα όλων μας για τις μαμάδες μας...
...αλλά και τα όλο υπερηφάνεια ευχαριστήρια μηνύματα, για τις ευφάνταστες δημιουργίες δώρα των παιδιών μας...
...με έπιασε ένα παράπονο... σαν γυναίκα πια... όχι σαν μάνα... όχι σαν κόρη... ως προς τις γυναίκες εκείνες... που δεν έγιναν...
και πιθανά να μην μπορούν και πλέον βιολογικά να γίνουν μάνες...

Οδεύοντας προς το τέλος της δεκαετίας των τριάντα... και έχοντας την χαρά να βιώνω την μητρότητα ως ύψιστη ποιότητα για μένα στη ζωή κάθε γυναίκας νιώθω έτσι λίγο κάπως αμήχανα ως προς τις φίλες μου εκείνες... που ενώ θα ήθελαν και θα ήταν υπέροχες μητέρες... η ζωή... οι επιλογές.... μια αποβολή, μια έκτρωση... η "κακιά στιγμή", λάθη ή αμέλεια... (γιατί γνωρίζω πολλές τέτοιες περιπτώσεις αμέλειας να το πω ευγενικά) τις απομάκρυναν ή ακόμα και τις απαγόρευσαν να ζήσουν το όνειρο τους, βιώνοντας το μεγαλείο της μητρότητας με ότι περιλαμβάνει αυτό ...!

Αυτές οι γυναίκες... που γιορτάζουν αυτή τη μέρα μόνο ως κόρες... είναι οι "φίλες" μου εκείνες που καθοδηγήθηκαν από τα στερεότυπα πρότυπα της χαζό μεταμοντέρνας οικογένειας/κοινωνίας μας και των προγραμματισμών της, που επέβαλαν μια ισχυρή πεποίθηση πως οι γυναίκες της γενιάς μου θα πρέπει να είναι οικονομικά ανεξάρτητες και σαν αποτέλεσμα οι περισσότερες από εμάς κυνήγησαν υψηλών στάνταρ σπουδές που θα τους παρείχαν μεγαλύτερο εύρος ανάπτυξης στον επαγγελματικό χώρο.... και καριέρα που θα απέδιδε διευθυντικές θέσεις, χρήμα, εξουσία... και χρόνο που δεν φτάνει ούτε για ύπνο και προσωπική ανάπτυξη...

Στο καπάκι ήρθε και η οικονομική κρίση να τα αναδείξει όλα, οπότε άρχισαν οι απολύσεις ή στην καλύτερη των περιπτώσεων οι τραγικές περικοπές... χρημάτων εξουσίας... αλλά ο ελεύθερος χρόνος και πάλι λιγοστός.... Που να προλάβεις να αφιερώσεις χρόνο για σχέσεις ουσιαστικές πόσο μάλλον για παιδιά... και οι περισσότερες από τις γυναίκες πείστηκαν πως αυτό ήταν και προσωπική επιλογή...
Όμως αυτό που νιώθω... και αυτό που βλέπω από τις φίλες μου που προσπαθούν τώρα λίγο πριν ή λίγο μετά τα 40 να καταλάβουν και να νιώσουν για τον εαυτό τους... είναι μια αλήθεια που ίσως και να μην επιθυμούν να απογυμνώσουν...

Και από την άλλη θα μου πεις και τι πειράζει...? ..δεν θέλουν όλες οι γυναίκες παιδιά ή δεν είναι και όλες οι γυναίκες για παιδιά... και εκεί αναρωτιέμαι... είχαν το χρόνο να το "διαλογιστούν" για τον εαυτό τους συνειδητά.... ή κι αυτό απαιτούσε την πολυτέλεια του χρόνου που πράγματι είναι χρήμα!?

Οι περισσότερες είναι υπέροχες "θείες"... βιολογικές ή μη... με περισσότερη υπομονή από τις μαμάδες πολλές φορές... με περίσσια γλύκα... όμως που διάθεση πια για τέτοιες ευθύνες και ξεκινήματα... με πληγώνει αυτό στις περιπτώσεις που δεν είναι αληθινά επιλογή των γυναικών... που είναι μόνες... χωρίς σύντροφο καρδιάς... ή σε συμβιβασμένες σχέσεις...

Αυτό που θέλω να πω... είναι ότι πιθανά κάποιες να μην το είχαν καν το σχέδιο της ζωής τους, να μην τους προσφέρει κάτι στην εξέλιξη της ψυχής τους να "μαθητεύσουν" μέσα από αυτή την εμπειρία.... οκ για αυτές σίγουρα δεν θα τους φέρνει θλίψη ή πόνο.... όμως για τις άλλες που το ήθελαν πραγματικά και το ξέρει η ψυχή τους... θέλω να τους ευχηθώ να το ανακαλύψουν και να το επιδιώξουν με όποιο τρόπο μπορεί η καθεμιά!

Γιατί μάνες δεν είναι μόνο αυτές που γέννησαν παιδί... αλλά και εκείνες που ξέρουν πως να στέκονται στα παιδιά σαν μάνες με το δικό τους τρόπο! Εγώ παρότι είχα και έχω την τύχη να έχω αυτή τη μάνα που έχω με όλα όσα είναι η ίδια και που την λατρεύω για αυτά, ( ακόμα και για αυτά που κατηγορεί η ίδια τον εαυτό της ως ανεπαρκή ) έχω την τύχη να έχω γνωρίσει και φίλες της μαμάς μου με πολύ μαμαδένια ως προς εμένα ενέργεια και φροντίδα...

...και θέλω να τις ευχαριστήσω για αυτό, ανεξάρτητα με το αν έχουν ή όχι οι ίδιες παιδιά... την Μπεμπούλα, την κουμπάρα Μαρία "Μπεμπελάκι"από τη Θεσ/νίκη και τη θεία μου την Κάρρεν και την Kali Βετούλα για εντελώς διαφορετικούς λόγους την καθεμιά τους!

Θέλω να σας πω φίλες μου που δεν είχατε μέχρι τώρα την ευκαιρία να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες που θα σας έφερναν στη θέση της μαμάς αλλά το λέει η καρδούλα σας να μην αφήνετε τον εαυτό σας να απομακρύνεται από τα παιδιά! Υπάρχουν παιδιά προς υιοθεσία, υπάρχουν τα παιδιά των φίλων σας που τρέχουν και δεν φτάνουν για να επιβιώσουν, υπάρχει πάντα και ο εθελοντισμός!  Υπάρχουν γύρω μας πολλά παιδιά που "διψάνε και πεινάνε" για αγάπη και φροντίδα που τρέφει την ψυχούλα τους... αφιερώστε τους λίγο από τον χρόνο σας και να είστε σίγουρες πως θα έχετε μια σπουδαία θέση στην καρδιά τους, μαμαδένια σαν αυτή που έχω εγώ για την Μπεμπούλα, την Μαρία και την Κάρρεν... και την Kali Βετούλα!

 

Αρθρογράφος - Azima

Δασκάλα Master Reiki, Σύμβουλος Aura-Soma, Πιστοποιημένη θεραπεύτρια Tachyon από το Πανεπιστήμιο UISCA της Καλιφόρνια. Πιστοποιημένη θεραπεύτρια Magnified Healing.

Σπούδασε Υποκριτική, Χορό, Τραγούδι, Έχει αρθρογραφήσει σε περιοδικά εναλλακτικού τρόπου ζωής, είναι κόρη, φίλη, θεραπεύτρια, σύντροφος, μαμά!

Πρόσφατα άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Δημοφιλή άρθρα

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 32
  • 33
  • 34
  • 35
  • 36
  • 37
  • 38
  • 39
  • 40
  • 41
  • 42