Δυο μέρες τώρα…… Ακόμη και στον καιρό αστάθεια. Ανατροπή. Έχω καθαρίσει την τζαμαρία και τραβήξει και τις κουρτίνες. Δεν χωρεί αμφιβολία. Θα βρέξει.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΒΡΟΧΗ

“Το πρόσωπο της μέρας  χαρακώνει
η αργυρή λεπίδα της βροχής
κι όμως η λάμψη αυτή που με κυκλώνει
είναι η βροχή μιας άλλης εποχής.”

JORGE LUIS BORGES

“Με κυκλώνει”…..ναι, με κυκλώνει.
Καλύπτει κι ενώνει όλες τις αισθήσεις μου.
Όραση, ακοή, αφή…..όσφρηση….ενώνει εμένα. Με τις αισθήσεις μου και με κάτι το υπερ-αισθητό. Γιατί, λίγο πριν την βροχή, και όσο βρέχει, είναι σα να ανοίγει μια πύλη. Που ενώνει τις διαστάσεις του χρόνου και του χώρου.
Του χρόνου γιατί είναι ΑΚΟΜΗ εδώ.Όσα και όσοι κι αν έχουν φύγει. Εκείνη συνεχίζει να έρχεται.Όπως τον προηγούμενο μήνα. Όπως πέρυσι. Όπως άλλοτε. Όπως τότε.
Εκτός προγράμματος. Εκτός χρόνου και χώρου.
Σ’ ένα άχρονο κι αιώνιο τώρα, που προμηνύει ορισμένες φορές ένα πέρασμα από στεριά σε στεριά, από πραγματικότητα σε πραγματικότητα, όπως ακριβώς ένα θαλάσσιο ταξίδι…..
Εκτός χώρου γιατί η όραση θολώνει, τόσο στην φύση όσο και στο κλεινόν άστυ….οι αισθήσεις αλλάζουν το μοίρασμα….η όραση υποχωρεί, η όσφρηση (η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος) οξύνεται, σα για να μας δείξει μιαν άλλη πραγματικότητα, έναν άλλο τρόπο να δει κανείς…..
Τα πράγματα χάνουν το αυστηρό τους περίγραμμα, την ισόποσα μετρημένη ρεαλιστική τους κυβικότητα…..κι αποκτούν μια καμπυλότητα, μια ασάφεια…..κάτι σαν προϊδεασμός για αλλαγές ή ένα μυστικό πέρασμα σ’ ένα άλλο σύμπαν…..
Γιατί τελικά τίποτα δεν είναι, όπως μας μαθαίναν, γραμμικό.
Καμμιά εξέλιξη δεν γίνεται σταδιακά. Αλλά με άλματα, όπως έχει πει κι ο Δαρβίνος.
Αρκεί να αφεθείς.
Να σου συμβεί.
Αποβάλλοντας το πνεύμα της συνήθειας, της γραμμικής καθημερινότητας και επανάληψης, της σταδιακής και προδιαγεγραμμένης χρονικής αλληλουχίας, έστω και της συμβατικής, ενίοτε λογικής.

Πιστεύοντας .
Περιμένοντας.
Going with the flow.
Περιμένοντας την βροχή.
Σκέψεις, συναισθήματα και αναμνήσεις.
Κι εγώ θα κλείσω με ένα ποίημα μου, για ένα κάποιο φθινόπωρο, και την βροχή μιας “άλλης εποχής”:

….ΜΥΡΙΖΕΙ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Μουντάδα. Πεσμένα φύλλα. Αέρας.
Συννεφιασμένος ουρανός.
Άραγε, θα βρέξει;
Ώριμες, μεστές μυρωδιές, σαν κάτι να ‘ναι στην ώρα του,
σα να θέλουν να σε πάρουν απ’ το χέρι
και να σε οδηγήσουν
σε ό,τι έχει ουσία.

Φλας μπακ, χωριό.
Ψιλόβροχο.
Στρατιωτικά άρβυλα.
Πανωφόρι.
Περπάτημα στον χωματόδρομο.
Μια κοινωνική επίσκεψη σε ένα φιλόξενο και ζεστό σπίτι της επαρχίας..
Ελληνικός καφές.
Άξαφνα, χτυπούν οι καμπάνες.
‘Ολοι να ρωτούν “ποιος πέθανε.”
Κάποιος ήξερε και τους απάντησε.
Ετοιμάζονται για την κηδεία.
Αθάνατο ελληνικό χωριό!
Επιστροφή στο σπίτι, η βροχή δυνάμωσε, προσοχή στις λακκούβες.
Ο ουρανός από πάνω μας,
σαν ένα γιγάντιο μπρίκι που βράζει,
κοντινός και ζωντανός.
Θυμάμαι που περίμενα για να σε δω.

ΦΑΙΗ ΡΕΜΠΕΛΟΥ

Φαίη Ρέμπελου, Συγγραφέας,
Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή “Σχέδιο απόδρασης” και τη συλλογή διηγημάτων “Όλα είναι κύκλος”, έχει συμμετάσχει στις ποιητικές ανθολογίες “Γεια σ’ αγαπώ αντίο” με την ποιητική ομάδα “ο κύκλος των…”, Με το Π της ποίησης” με την ποιητική ομάδα “Νήματα μνήμης” και συλλογή διηγημάτων “Ραγισμένος χρόνος, μύθοι εναλλακτικής ιστορίας”

Φαίη Ρέμπελου
0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *