Μεγάλη βδομάδα…
…η βδομάδα των Παθών του Θεανθρώπου με όλους τους συμβολισμούς που φέρει για τους πιστούς… είναι πιο βαριά από κάθε άλλη φορά… φέτος τα πάθη της ανθρωπότητας… μοιάζουν να μην έχουν τέλος… και ο δρόμος για την Ανάσταση μακρύς!
Ταλαντεύομαι… σαν εκκρεμές, από την αισιοδοξία, στην απαισιοδοξία… σαν σ’ ένα βίαιο Σκωτσέζικο ντουζ…  όπου το σώμα μου πλέον πονάει όπου κι αν το αγγίξεις… από την ακινησία… από τις τοξικές σκέψεις που πλανώνται… και οι ήχοι… ηχούν σπαρακτικά στα αυτιά μου, πότε εκκωφαντικά ταράζοντας την σιωπή μου… ακόμα και με το παραμικρό τσικ, που χτυπάει το νευρικό μου σύστημα, σαν μια Ρώσικη ρουλέτα που με εμπαίζει από ένα περίστροφο που την μία είμαι σίγουρη πως είναι γεμάτο και την επόμενη στιγμή πως είναι από πάντα άδειο… αδειάζω από σκέψεις… ευτυχώς… ακούω την φωνή του παιδιού μου να με ταρακουνάει από τις απελπισμένες μου σκέψεις… Ναι αγάπη μου! Απαντάω γενναία και χαρούμενα! Το σύμπαν ακούει το Ναι μου! Δεν ξέρω σε ποια ερώτηση απάντησα ναι! Κάνω πως όλα είναι καλά! Πως … ήμουν αφηρημένη! Ποιος είναι γενναίος σήμερα… αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει… ή μήπως αυτός που έρχεται…

Άνθρωποι πηγαινοέρχονται χιλιάδες χρόνια τώρα… δημιουργούν, μεγαλουργούν, διαλύουν, καταστρέφουν και έπειτα επιστρέφουν να τα ξαναφτιάξουν όλα απ’ την αρχή! Έχουμε τα πάντα οι άνθρωποι… μα άνθρωποι στερούν από ανθρώπους τα βασικά… το νερό, την τροφή, την αξία της ζωής! Τα έχει όλα ο άνθρωπος… μα από τη μία στιγμή στην άλλη δεν έχει τίποτα… τα χάνουμε όλα… ο ένας τον άλλον… χάνω εσένα και ψάχνω εμένα… ποιος αποφασίζει? Ποιος αποφασίζει …ποιος γίνεται θεός και τι βιογραφικό έχει για να παίρνει αυτή τη θέση? Ποιος το αποφάσισε… ποιος του την έδωσε? …έχει ψυχή…? …έχει καρδιά? …σε ποιο Θεό πιστεύει? Ποια μάνα γέννησε αυτόν που αποφασίζει ποιος θα πεθάνει και ποιος θα ζήσει… και τι κερδίζει να παίρνει ζωές που για αυτόν δεν έχουν καμία αξία…?

Μαζεύτηκαν πολλά… πως θα συνεχίσει έτσι η ανθρωπότητα… τι θα κάνεις άνθρωπε… τι επιλέγεις να κάνεις ακόμα και αυτή την στιγμή της ύστατης κρίσης…  οι Θεοί πάνε πολλές χιλιάδες χρόνια που έφυγαν από τη Γη… και ο τελευταίος που ήρθε… 2020 χρόνια πριν… γονάτισε… πόνεσε σαν άνθρωπος… γονάτισε μιλώντας για αγάπη κουβαλώντας στο σταυρό του όλες εκείνες τις στιγμές… που ζήσαμε χωρίς αγάπη… μα μέχρι σήμερα… τίποτα δεν μάθαμε… και ο καθένας μας έχει το δικό του σταυρό και τον δικό του Γολγοθά να ανέβει… άλλοι βρίζοντας… άλλοι υπομονετικά… άλλοι εξαγοράζοντας τη ζωή τους με το τίμημα να βυθίσουν χιλιάδες κόσμου στην πλάνη και έπειτα να νίψουν τας χείρας τους ενώ έχουν γλύψει τους δυνατούς και έχουν φτύσει κατάμουτρα τους αδυνάτους… χααα όλους τους βούλιαξαν… τους πρώτους του ξεγέλασαν τους δεύτερους τους βάφτισαν ήρωες…

Πως να γίνω το χάδι στον πόνο που έχεις άνθρωπε… πως όταν δεν μπορώ να σε αγγίξω… πως μπορεί η αγάπη να επιζήσει χωρίς την επαφή… κάποτε ένας κορυφαίος νευροχειρούργος, που δεν ήθελε να αναλάβει την επέμβαση της μαμάς μου εδώ στην Ελλάδα, μου είπε πως… “εγώ θα κάνω τέλεια την δουλειά μου, αλλά θα την χάσω στην εντατική που δεν θα υπάρχει διαθέσιμη για εκείνη γιατί είναι χοντρή και κανείς δεν θα μπορεί να την βοηθήσει θα τους κουράσει….” Ήταν 58 χρονών η μαμά μου τότε… ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε για το τι απέγινε η μαμά μου… ακόμα εκκρεμεί ένα ραντεβού μαζί του, για το πότε θα την χειρουργήσει… μα σήμερα… σήμερα μπορεί να ήταν πιο τυχερή η μαμά… ίσως πάλι και όχι… οι ίδιοι… ή διαφορετικοί τώρα γιατροί στις εντατικές υπηρετούν τον όρκο τους, με ανθρωπιά και τρυφερότητα … γίνονται το χάδι και η οικογένεια του ασθενούς που μακριά από τους δικούς του παλεύει να αποφασίσει… αν θα μείνει… ή αν θα φύγει… από έναν κόσμο που  αν επιλέξει να επιστρέψει δεν θα έχει πλέον καμία σχέση με αυτόν που άφησε πριν… δεν ξέρω αν ο συγκεκριμένος νευροχειρουργός ανακάλυψε τρυφερότητα μέσα του… δεν ξέρω αν είχε για να την βρει… του το εύχομαι για τους ασθενείς του… για τον ίδιο δεν ξέρω… νιώθω πως όλοι γιατροί και αυτοί σαν αυτόν που δεν θα τον ξεχάσω ποτέ, αλλά και όλοι εκείνοι που πάντα ήταν ήρωες, μικροί Θεοί στα μάτια μου, έχουν πλέον μπει σε άλλη δόνηση και αυτό είναι σπουδαίο! Όσο για τον όρκο… δεν ξέρω καν αν ο όρκος έχει την ίδια αξία για όλους τους ανθρώπους…. Ίσως θα έπρεπε όλοι να δίνουμε έναν όρκο ανθρωπιάς… ή πιθανά να τον δίνουμε πράγματι όταν ξεκινάμε από το φως το ταξίδι μας για εδώ… ίσως όμως κάποιοι να τον ξεχνάνε… και να πρέπει κάτι να τους ταρακουνήσει να τον θυμηθούν…

Ααααχ Άνθρωπε …. έπρεπε να υπάρξει τόση μοναξιά για να βρει την αξία του το μαζί… έπρεπε να μην μπορείς άνθρωπε τόσα όμορφα γύρω σου να τα αγγίξεις για να βρουν την αξία τους μέσα σου…?

Το νέα όπλο μαζικής καταστροφής… είναι ο ίδιος ο άνθρωπος… τοξικός… δηλητηριασμένος… χωρίς ίχνος αγάπης… άρτια εκπαιδευμένος να μεταδίδει θάνατο! Σαν ένα video game που κερδίζει όποιος μολύνει περισσότερους!

Μα από την άλλη πλευρά… ξεπροβάλλουν δειλά δειλά… κάτι αποκαμωμένα ανθρωπάκια… που με τον σταυρό στο χέρι… με μια σφεντόνα… προσπαθούν με αντίδοτο την αγάπη τους να νικήσουν το θεριό… είμαστε πολλά τέτοια ανθρωπάκια κρυμμένα… μα τα περισσότερα δεν έχουν ακόμα ξυπνήσει… δεν γνωρίζουν… δεν εμπιστεύονται το φως τους… Θέλω να ζήσω! Θέλω να ζήσω απολαμβάνοντας την κάθε μέρα! Όλες τις μέρες μου! Όχι μισές στο φόβο και μισές ψάχνοντας το φως!

Άνθρωπε… σε παρακαλώ… πρέπει να μπορέσω ξανά να σε εμπιστευτώ… το χάδι … η επαφή… η μόνη κοινή γλώσσα που ξέρουμε άνθρωποι και ζώα να επικοινωνούμε… χάνεται… μας την κλέβουν… ποιοι είμαστε εμείς και ποιοι είναι οι άλλοι… σιωπή… απάντηση ακόμα δεν έχω λάβει!

Εύχομαι ανάταση ψυχής… τώρα… επιτακτικά!
Άνθρωπε… μου λείπεις…
σ’ αγαπώ!
Αζίμα

Υ.Γ …στην φωτογραφία… ο πληγωμένος μου Χριστός στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού του, έπεσε από τον ουρανό κατά κάποιο τρόπο… λίγες μέρες πριν πάρεις το δρόμο για το φευγιό σου…

0 replies

Leave a Reply

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *